Skip to main content

Posts

Showing posts from February, 2010

विपना नभई बाँचिदिने सपनाहरु

विपना नभई बाँचिदिने म भित्रका मेरा सपना म मरे पनि रहिदिने मेरा प्यारा-प्यारा सपना
आँशुसितै पग्ली झर्ने, हाँसोभित्रै खेलिरहने प्रीत नपाई रोजी हिंड्ने  ती अधुरा मेरा सपना विपना नभई...
भावनामा अल्झीरहने, कल्पनामा बल्झिरहने जीवन नपाई खोजी हिंड्ने ती पुराना मेरा सपना विपना नभई...

मैले प्राय: सुनिरहने गीतहरु मध्येको गीत हो यो। आज गीत सुन्दा सुन्दै यसको शब्दमा पनि ध्यान दिएर सुन्दै छु।नारायण गोपालका गीतहरु कहिले कहिँ त abstract art जस्तै लाग्छन, जसरी अर्थ लगायो उस्तै लाग्ने। यी र यस्ता गीतहरु चीरस्थाई रहेको शब्द, सङ्गीत र स्वरको उचित तालमेलले नै त होला। आज यसको अर्थ खोज्न मन लाग्यो। हामी जीवनमा कुनै क्षेत्रमा लागेका हुन्छौ तर यो जरुरि छैन कि त्यो आफुले रोजेकै र आफ्नो इच्छाको होस्। जीवन एक सम्झौता न हो। सीमाहिन र असम्भवजस्ता लाग्ने सपनाहरु र तीता मीठा यथार्थको बिपनाहरुका सम्झौता नै जीवनको वास्तविकता त हो। तर पनि मनका कुनै कुनामा रहर र आकांक्षाहरु त रहेकै हुन्छन जुन जीवन जिउने क्रममा चाहेर वा नचाहेर पुरा भएका हुन्नन्। कसैको राम्रो स्वर हुँदो हो, गाउने रहर पनि हुँदो हो तर पुरा गर्ने नसकेको हुनसक्छ। को…

आगो, सपना र जलेको विपना

झर्दैछु तेही ओरालो
जहाँ टेकेर उकालो चढ्न खोजेको थिएँ

पछ्याउदैछु तिनै जुनकिरिहरुलाई
जो आगोका रापमा मरेका थिए कुनैबेला

तर्न खोज्दैछु खोलाहरु
डुंगाहरु पनि त जलिसकेछ्न तेही आगोमा

आशाहरुको खेती गर्न भनेर
पसिना बगाउने प्रयास गर्छु
त्यो आगोले जमिन पनि सुख्खा भइसकेछ

टन्टलापुर घामले पोल्दा
चौतारीमा बस्न खोज्छु
त्यो पनि तेही आगोमा बलेछ

तिर्खा मेटौ भनेर
पानीको मूल खोज्छु
जंगल त झन् डढेलोले नष्ट भएछ

एकान्तले सताएर
आफन्तलाइ भेट्न जान्छु
आगोको राप सहन नसकेर सबै कता कता हराएछन

हिड्दा हिड्दै
आज फेरि काँडाले बिझायो
सबै घोच्ने काँडाहरुलाई सिध्याउछु भनेर
बोकेको आगोले
काँडाको बीउलाई त सिध्याउन सकेको रहेनछ
उल्टो आफ्नै विपना पो जलेर खरानी भइसकेछ

( अप्रमाणित भएका माओवादीको लडाकुहरुको भावनालाइ समेट्ने प्रयास हो यो)