Monday, November 16, 2009

प्रसन्नता

"सुनन मेरो एउटा काम गरिदिन्छौ?" फोनमा उही परिचित आवाज आयो । "भनन, तिमीले भनेको के कुरा मैले नाइँ भनेको छु र", म जवाफ दिन्छु ।

"हेर न मेरो भाई हृदय छ नि, तेसलाइ पनि अमेरिका जान पर्यो रे। मैले अहिले भर्खर त +2 सिद्धियो, के हतार भो र, Bachelor यतै Complete गर अनि गए भैहाल्यो नि भनेको मान्दै मान्दैन। अहिले उता गएर त गार्हो हुन्छ नि पढ्न पनि काम पनि गर्न भनेको । बुवा आमाको कुरा त झन कहिले पो सुन्थियो र तेसले अहिले सुनोस, at least तिम्रो कुरा त सुन्छ नि, एकचोटी सम्झाईदेउ न । झन अस्ति भिनाजु चाहिँले सम्झाउनु भएको, रिसाएर गयो खानै पनि नखाइकन। संगत पनि तेति गतिलो छैन तेसको, खाली Guitar बोकेर हिड्छ, पढाईमा ध्यान दिने होइन, भन्यो भने उल्टै रिसाइदिन्छ ।"

उ फोनमा बोल्दैछे, म हिजोको कुरा सम्झदैछु। हिजो हृदय मेरोमा आएको थियो। आउन त उ Guitar सिक्न भनेर आएको थियो, तर कुरा भने यही बारेमा गर्न आएको थियो। मैले उसलाई चिनेको सानै बेला देखि हो। उसको दिदि र म संगै पढेको School र College पनि । बाउ-आमा अलि कडा स्वभावको, दिदिलाइ सबै कुरा भन्न नमिल्ने, म senior भएपनि सबै कुरा share गर्थ्यो मसंग। Guitar पनि मेरै संगतले नै हो सिकेको तर अहिले त म भन्दा कति हो कति राम्रो बजाउछ, band पनि छ साथीहरुको उसको । भर्खर +2 मात्र सिद्धिएको भए पनि उसमा किताब देखि बाहेकको कुराहरुमा तेतिकै चाख छ। चाहे movie को कुरा होस्, चाहे literature को कुरा होस् वा चाहे politics को कुरा होस् सबैमा राम्रो बहस गर्न सक्छ उ। ए अर्को main कुरा म उसको दिदिलाइ मन पराउथे भन्ने कुरा थाहा पाउने एउटा मान्छे हो उ पनि। हुन त ती कुराले यहाँ केहि अर्थ राख्दैनन् । तपाइको जिन्दगीमा यस्तो तालले कसैसंग कहिले पनि love पर्दैन बुझ्नुभो, भनेर जिस्काइरहन्छ अझै पनि। उसको दिदिको छोरो भैसक्यो अहिले त, अस्ति पास्नीम त निम्तो पनि आएको थियो। तपाइको भान्जोको पास्नीको निम्तो छ भनेर घोचपेच गर्दैथ्यो। जाने मन नै भएन। अस्ति किन नआएको नि तिमी भनेर सोध्दैथी उसले पनि , Office को काम भनेर झुटो बोलियो।

अब विदेश जान्छु म त, भन्दैथ्यो घरमा सम्झिदिनु पर्यो। उ independent हुन चाहन्छ रे। यता pocket money को लागि दिन दिने बाउआमा संग पैसा मागेर पढ्नु भन्दा त आफैले दुख गरेर पढेको राम्रो हो नि होइन र भन्दै थियो। नेपालमा पढ्न पनि महँगो नै छ, त्यसमा 2-3 laakhs extra खर्च गर्यो भने त उतै राम्रो पढाई मिल्छ भने किन यता पढ्ने भन्दैथियो। मैले पनि example दिने कोशिस गरे, हामीले पनि त यतै पढेको हो नि, at least bachelor त complete गरे हुन्छ नि यतै भने। पछि पनि जानु नै छ भने अहिले गयो भने उतैको degree हुन्छ झन job को probability बढ्छ नि होइन भन्दैथियो। फेरी तपाइ पनि नेपालमा यति दुख गर्नुहुन्छ तेही survive गर्ने जति पैसा हुने त हो भन्दैथ्यो। एकैचोटीमा कहाँ ठुलो कुरा पाइन्छ र, अलि बर्ष पछि  experience बढेपछी त राम्रो पनि होला नि। म सम्झाउने प्रयत्न गर्छु।मलाइ थाहा भैसक्यो म उसलाई सम्झाउन सक्तिन।म आफै पनि यहाँको मान्छेको सोचाई, काम गर्ने तौर-तरिका, कामको मुल्यांकन गर्ने तरिका देखेर एक प्रकारले बिरक्त भइसकेको छु। तेही हो एउटा राम्रो अवसरको खोजीमा छु जसले यहाँबाट उम्कने बहाना मिलोस। उसले मलाई example ठान्ला, त्यो त पलायन भएको देख्यो भने के सोच्ला तेही भएर धेरै सम्झाउने प्रयास पनि गरिन।" हेर्नुस नेपालको political condition मा अहिले कुनै राम्रो positive symptoms हरु केही देखिएको छैन, म त determined छु जाने कुरामा, बरु घरमा एकचोटी आएर सम्झाइदिनु पर्यो। अर्को important कुरा मेरो girl friend पनि जान्छु भन्दैछ, म यता उ चाही उता अनि मेरो पनि तपाईकै हालत हुन्छ है दाई बुझ्दिनुपर्यो। तपाई त हुनुहुन्छ मेरो अलिकति कुरा बुझ्ने मान्छे।"

"ए सुनन, कता हरायौ, बोल्ने छाड्यौ त", म त फोनमै उसको कुरा सोच्न थालेछु। "हुन्छ म सम्झाउने try त गर्छु तर नेपालमा बसेर पनि के नै हुन्छ र, राजनीति कहिले राम्रो हुने भएन, काम गर्ने environment पनि छैन, यहाँ बसिराकोहरु त जान खोज्दैछन, जान खोज्छ भने जान दिए भैगो नि", म सुझाव दिन्छु।" तिमिले झन् सम्झाउछौ होला भनेको त तिमि पनि उसकै जस्तो भाषा बोल्दैछु त!" "होइन, मैले त यसै आफ्नो विचार भनेको नि", म भन्छु। "यहाँ पनि त अवसरहरु छन् नि, राम्रो काम गर्नेले गरिराखेकै छन् त। सधै तेस्तो त अवस्था हुदैन नि, political condition पनि बिस्तारै stable भैहाल्छ नि। मेरो श्रीमानकै हेरन, कमाई पनि राम्रै छ, आफ्नै देशमा बसेर राम्रो काम गर्न सकिन्छ भने किन कोशिश नगर्ने! सबै जना हामफालेर विदेशकै पछि लागेका छन्, के हो के म त बुझ्नै सक्तिन खै।" हुन्छ म भोलि तिम्रो घरमा आउछु अनि कुरा गरौला भनेर फोन राख्छु म।

उसको घरमा जान्छु र सम्झाउन खोजेको प्रयास गर्छु, उसले अनुरोध जो गरिसकी। फेरी भाईले पनि घर आएर सम्झाइदिनु भनेको छ, म कुरो घुमाएर जाँदा पनि राम्रै हुन्छ भन्नेतिर मोड्न खोज्छु।

म उसको अनुहारमा एक टकले हेर्न थाल्छु, उसको नेपाल बाहिर नजाने विचार कहिले पनि। आफू पढाई सिद्धिनासाथ् अमेरिकाको चक्करमा। न त कवाड american ambassy ले visa दियो न त तिमीलाई नै पाएँ।तिम्रो बुझ्न नसकेको स्वदेश प्रेम र मेरो हुन नसकेको अमेरिका यात्रामा मेरो प्रेम कता हो कता मर्न पुग्यो। म यस्तै कथा फेरी दोहोरिओस भन्ने चाहन्न, त्यो भने पक्कै हो। अन्तमा, उसको भाइको TOEFL registration को लागि बुवालाइ convince गराउन सफल हुन्छु म। उ रिसाएको भावमा मलाई हेरिरहन्छे, म ठुलै युद्ध जितेको जस्तो खुशी महशुस गर्न थाल्छु।