Skip to main content

Posts

Showing posts from July, 2008

मदिरा-प्रेम(?)

सुनसान रात त। चकमन्न छ। लाग्छ सबैजना निदाइसके। मलाई किन निद्रा लाग्दैन? म laptop अगाडि एक्लै बसिरहेको छु। तिनै पुरानो फोटोहरु सँग स्‍मृतिको कुनै क्षणमा छु म। फ्रीजबाट red-label झिक्छु। एक मन त लाग्छ यो वोतल एकै चोटिमा पिदिउ। Ice झिक्छु फेरी। त्यो पेगमा ice खस्दा यस्तो आवाज आउछ मानौ त्यो रातको सन्नाटालाई चिर्न खोज्दैछ। आज दिन चिसो पनि त छ, शुरुमा बहाना खोज्छ यो मन पनि। पिउनु त यसै पनि छदैछ।
आज गीत पनि जग्जित सिंहको बज्दैछ। थाहा छैन आज के भइरहेकोछ,म प्राय यस्तो गीत कमै सुन्छु। हुनत म englishमा Pink Floyd देखी लिएर नेपालीमा बद्री पङगेनिको लोक गीत सम्म सुन्छु। शायद पिउदै भएर पनि हो कि गजलको मूडमा छु आज। पहिलो पेग एकैचोटिमा रितिन्छ। घाटिबाट हुँदै सारा शरीरले उर्जा पएको महसुस हुन्छ। चिसो रातको अब कुनै असर छैन म मा।
फोटो slide showमा छोडिदिन्छु। आहा यो फेवा तालको फोटो। तिमी र म डुंगामा छौ र छ शितल बतास । तिमीले केश खुल्ला छोडेकी छौ। हावाको हल्का झोकाले उड्न खोज्दै गरेका ति तिम्रा केशहरु मेरो क्यामरामा कैद भएछन। म कवि भएको भए कती कविताहरु लेख्थे होला तिम्रो बयानमा। तर अफसोस म कवि होइन। अरु साथ…

रहर

राजनीति
भाग लागि सके पछी केही शेष भए त
हामी पनि रहने थियौ नि हजुर देश भए त

कालो कोट लाएरै उपराष्ट्रपती बन्न पाउने भए
हामी पनि लड्ने थियौ नि हजुर केस भए त

राजनीति त गरिएन समाचार त पढिन्छ नि
हामी पनि खेल्ने थियौ नि हजुर चेस भए त

पत्रकारिता
उ कहाँ पुगिसक्यो त भने जही को तही
हामी पनि कुद्ने थियौ नि हजुर रेस भए त

समाचार बिक्दै छन पृष्‍ठ मात्र थरी-थरीका
हामी पनि गर्ने थियौ नि हजुर गेस भए त

खाना
खाना मिठो पाकेन होला पेट त भरियो नि
हामी पनि खाने थियौ नि हजुर मेस भए त

मन
घरी यता घरी उता यो मनको के भर
हामी पनि बाध्ने थियौ नि हजुर लेस भए त

दु:ख
किताब त अङ्रेजिमा हामी पनि पढिन्छ नि
हामी पनि लेख्ने थियौ नि हजुर बेस भए त

र अन्तमा ,
टाउकामा रौहरु अड्ने बेस भए त
हामी पनि कोर्ने थियौ नि हजुर केश भए त

भाग नास्ती शुन्ना

२ ले २१लाई भाग गर्दा धेरैले mistake गर्छन्। दुई लाई भाग गरिसकेपछी भाग नास्ती ० राख्नुपर्छ होइन भने भाग मिल्दैन। म यो देशको राजनीतिलाई हेर्दैछु,हेर्दैछु के भनौ पढ्दैछु। किनभने म त फगत news हेर्ने मान्छे हुँ, तर देश बारे चासो त छ नि मलाई। देशमा महङगी बढ्यो भने म news हेरेर घरमा कराउछु होला, तर बाहिर भएको आन्दोलन म हेर्न पनि जान्न। २१ दिनसम्म आन्दोलन चल्यो म घर बसेर cnn,bbc हेर्दै दिन बिताउथे, कती दिन त marriage पनि खेलियो होला। तर पनि मेरो लागि पनि देशले उतिनै माया गर्ला जती त्यो आन्दोलनमा जानेलाई गर्ला, किनभने democracy भनेकाइ तेही त होला मेरो विचारमा।
हुन त म अहिले पनि politics मा तेती interest दिन्न तरै पनि किन किन कता कता देशको माया भने हुदोरहेछ। देश पनि अहिले भाग बन्डाको राजनीतिमा चलिरहेछ। घरी गिरिजालाई राष्ट्रपती हुनु पर्या छ, घरी मकुनेलाई, तराइको पार्टिहरुलाई फेरी एक मधेश चहिएको छ, साना दलहरुलाई एउटा मन्त्री भये पुगिगो। सबैको आ आफ्नो स्वार्थ छ। जनता भन्न थालिसके कि बरु राजै पो ठीक थे कि नेपालको लागि। जनताले राजा हट्नु र हुनुमा तात्विक भिन्नता के पाये कुन्नी। सामन्ती संस्थाको जग …

नेपाल/यातायात

मेरो दैनिकीको एउटा अभिन्न अङग हो नेपाल यातायात। मेरो अफिस आउने जाने साधन हो नेपाल यातायात।कालिमाटीबाट जावलाखेल सम्मको मेरो यात्रा को सुरुवात यसैबाट हुन्छ। यो सस्तो पनि छ, तर मलाई सस्तो भन्दा पनि दुई वटा चेन्ज गर्नु पर्दैन, तेही भएर म यही चढछु । यसको नाम कसैले जानेरै नेपाल यातायात राखेको हुनुपर्छ मलाई लाग्दछ। नेपालभित्र हुने घटना र यस बसको सेरोफेरोमा हुने घटनामा म खासै फरक पाउन्न। १० बजे अफिस पुग्नै पर्‍यो, सबैलाई हतारो छ। हुन त सरकारी काम गर्नेहरु किन टाईममै जान खोज्छन मलाई थाहा छैन, तर मेरो टाईममा जानुमा हाकिम्को ठुलो योग्दान छ भन्नुपर्ला। भनौ म हाकिमको अगाडि देखा पर्नै चाहन्न। मलाई हाकिम तेती मन पर्दैन, मन नै पर्दैन भनौ। तेही भएर १० बज्नु केही अगाडिनै गयो भने त उ पनि आएको हुन्न आनन्द लाग्छ मलाई। बसको प्रसँग थियो, म त बोसको कुरामा पो पुगेछु। मेरो हतारो चाँही त्यो हो भनौन। खैरो रङ्को बस, तेस्को आफ्नै पहिचान छ। जहा केही जान्न तेह्य नेपाल यातायात जान्छ भनेजस्तो। आज बस किन आएन, मान्छे टन्न जम्मा भैसके। कतै तेलको लाइनमा पो छ कि, आज आउला जस्तो छैन। ए आयो पो त टन्नै मान्छे पो छन त जाने कसरी…

दर्पण

काठमाण्डौ भन्दा धेरै टाढाको बस्तिको कथा हो यो। तेस गाउँक मान्छे एक्दमै काम शीक्षित छन। हरी प्रसाद गाउँमा खेती किसानि गरेर जिविका चलाऊछन्। उनको खेतिपतिको बन्दोबस्त राम्रै छ। तरकारी खेती गर्छन् ३ जनको जहानलाई राम्रै खान पुग्छ। परिवारमा हरी प्रसाद्, इश्वर र आमा छन अहिले। दिदिको बिहे भाईसक्यो इश्वर्को।

इश्वर गाउँकै स्कुलमा पढ्यो सानो बेलामा त। उन्को बाउलाई लाग्यो छोराको भबिस्य राम्रो बनाउने हो भने राम्रो बोर्डिङमा हल्नुपर्छ। दु:खजिलो गरेर भये पनि बुढाले छोरोलाई सदर्मुकाममा लगेर पढाए। छोरो पनि मिहिनेती पर्‍यो बुढाको राम्रो डिभिजनका साथ् एस्एलसी पास गर्‍यो। हुनत छोराले काठमान्डौमा गएर पढ्छु नभनेको त होइन, तर बुढाले गाउँकै दश जोड दुई म राखेर पढाए। उसले त्यहा पनि राम्रै अंक शाहीत उतिर्ण भयो। छोरोका चाहना फेरि पनि शहरै जाने थियो तर गाउँकै स्कुल्मा पढाउने अवसर आयो उस्लाई। उस्ले पनि नाइ भनेन। उस्को गणित र बिज्ञानमा राम्रो दख्खल थियो र स्कुलमा राम्ररी नै जम्यो भन्नुपर्‍यो। बाबु खेतिपाती गर्थे छोरो स्कुल्मा पढाउने,आमा घरको काम सम्भाल्ने। जीवन राम्रै चलिरहेको थियो।

५ बर्षा बितिसकेछ उस्ले स्कुलमा का…