Skip to main content

प्रचन्ड पुत्र, डलर र जनता

म देशको खबर सुनिरहेको/पढिरहेकोछु। म अहिले mysansar.com मा एउटा लेख पढ्दैछु। प्रधानमन्त्री प्रचन्डको अमेरिका भ्रमणको बारेमा थियो समाचार। कता कता माओवादीको समर्थनमा लेखिएको हो कि जस्तो तर नेपालीको चरित्र माथि बिश्लेसण गरिएको रहेछ। बिषय थियो बिदेश भ्रमणमा गरिएको खर्च र त्यसमा सामेल भएका ब्यक्तीको बारेमा। लेखले भन्छ नेपालमा भएको महान जनयुद्धमा ती ब्यक्तीका परिवारको योग्दान धेरै ठुलो भएकोले त्यो भ्रमणमा प्रचन्डको पुत्र रहनु ठीक भएको कुरालाई justify गर्न खोजिएको छ। लेखक Ascol पढ्दाखेरी कती ब्यक्ती आफ्नो पढाई छोडेर युद्धमा लागे,कती त शाहीद पनि भए। पढ्न पाएका भये ती ब्यक्ती पनि आज कुनै राम्रो ठाउँमा पढिरहेका वा जागिर खाइरहेको हुन्थे भन्ने कुरामा जोड दिईएको छ। हुन त बलेको आगो सबैले ताप्छन तर नेपालीहरु पनि आ-आफ्नो दुनो सोझो पार्नमै मस्त छन। ४६ अघि सबै पञ्च, त्यसपछी सबै कांग्रेस, तेसपछी एमाले, राजाको शासनमा सबै राजावादी र अहिले सबै माओवादी। गल्ती गरेको छ भने पनि बयान गर्ने। यो लेख पनि त्यस्कै निरन्तरता त होइन कतै, शंकापो लाग्छ त।

यो लेख त्यसको जवाफ भन्दा पनि मेरो ब्यक्तिगत बिचार हो। एक त यो माओवादीको शब्दमा यो महान जनयुद्ध, महान नै हो वा होइन त्यो भन्न सकिने बेला अहिले नै भईसक्यो जस्तो लाग्दैन मलाई त। हो यो जनयुद्धले एउटा काम भने अवश्य गर्‍यो, त्यो हो नेपालबाट राजतन्त्रको अन्त्य। अर्को कुरा यसले नेपाली समाजमा एउटा राजनीतिक चेतना भने अवश्य बढाएको हो। ससस्त्र युद्ध कतिको जरुरी थियो भन्ने नै एउटा प्रश्न छ। जहाँसम्म यो जनयुद्धमा लागेका ती युवाहरु जसले जीवन गुमाए, उनिहरु नरहनु अवश्य पनि देशको निम्ती घाटाको कुरा होला तर तिनिहरु यो युद्धकै बारेमा १६-१७ बर्षको उमेरमा त्यती जानकार थिए होलान भन्ने मलाई लाग्दैन। र अर्को कुरा यो युद्ध शुरु गर भनेर सबै जनताले आबहान गरेका पनि होइनन।नेपालीहरु हिंसा मन पराउन्नन। अहिलेको चुनावको नतिजालाई हेरेर यो जनयुद्धलाई जायज मान्न सकिन्छ जस्तो लाग्दैन मलाई। यसमा धेरै अंश त तेही हिंसाको बाटो अन्त होस् भन्नका लागि जनताले गरेको समर्थन जस्तो लाग्छ मलाई त।

हो बिदेशको यात्रा प्रधानमन्त्री जस्तो मान्छे जादा उनको श्रीमती पनि जानु यो सामान्य कुरा हो तर देशमा चलिरहेको जात्रा र धर्म सन्स्कृतिमा भने मित्ब्यता भनेर खर्च घटाइरहदा प्रधानमन्त्री पुत्र पनि जनताको पैसामा अमेरिका जानुलाई कतिको जायज मान्न सकिएला र। न त प्रचन्ड पुत्र माओवादीमा त्यस्को प्रभाव भएका ब्यक्ती हुन न त कुनै अरु कारणले उनलाई चिन्न सकिन्छ। घटना सामान्य होला तर देशले मुहार फेर्ने कुरा भईरहेको बेला यस्तै पारा हो भने त नयाँ भनिएको नेपाल पनि अहिलेकै भन्दा कुनै फरक महशुस गर्न पाइएला जस्तो छैन। नयाँ भनिएको नेपाल पनि पुरानो बोतलमा नयाँ रक्सी त होइन कतै? खोइ त नयाँ सरकारका मन्त्रीहरुको काम पनि कुनै सभा समारोहमा जाने, उद्घाटन गर्ने, दुई चार शब्द भाषण गर्ने अनी ५ बजेपछी कार्यालयबाट घर फर्कनु नै हो त? गर्न सकिने कुरा त गर्दैनन भने अब फेरी के आशा गर्ने? हो बरु पुत्र प्रचन्डलाई अमेरिका हेर्ने रहर लाग्यो भनेको भए भईहल्थियो नि, जनता पनि पो धेरै बुझ्ने पो भईसके त अचेल।

संबिधान बनाउनको लागि यो सरकार बनेको हो भन्ने कुरा पनि शायद बिर्सिसकेका हुन कि। न्यायलयमा भ्रस्टाचारको एउटा शब्दले तहल्का हुन्छ। मन्त्रीपरिशदका ब्यक्तीहरु फगत जागिर मात्र खाइरहेकाछन। र संसद स-साना कुरामा अल्झियर बन्द हुँदैछ। त्यस्तो देशको माया लाग्छ भने आँफै गर्न त भन्नेहरु पनि निस्कन्छन। सबै जनताले राजनीति गर्ने होइन, प्रजातान्त्रिक ब्यवस्था भनेको त जनताको प्रतिनिधिले शासन गर्ने ब्यबस्था हो तर शासन गर्ने नै असक्षम भएपछी कसबाट आश गर्ने खोइ। जनताले पनि के गर्न सक्छन र हेर्नु जतिको शासन हेरिसकियो अब त यिनिहरुको घैटोमा घाम लागोस भन्ने त होला नि। अब आशा पनि यिनै माथि गर्नुपर्ने छ, अरु गर्न पनि के नै सकिन्छ र?

Popular posts from this blog

देशभक्तिका कुरा

हनुमान र पाण्डवहरु

वानर सेना साथमा लिइ
वनवास बाट फर्केर आए
मर्यादाविहिन रामहरु
शहरमा स्वागत द्वार बनाइ
कुर्दैछन सारा हनुमानहरु

आँखा भएको  धृतराष्ट्र सामु
द्रोपदीको सारी तान्दैछन
बलवान दुर्योधनहरु
निर्लज्ज भै बसेर
हेर्दैछन् सारा पाण्डवहरु

अनन्त बाँदर सिद्धान्त

म आफ्नो पढाईसँग सम्बन्धित केही कुरा खोज्दैथिएँ। अचानक internetको link र hyperlinkबाट एउटा सिद्धान्तमा पुग्दा निकै चासो लाग्यो। Infinite monkey theorem भनिने उक्त सिद्धान्तबारे wikipedia लेख्दछ:

"The infinite monkey theorem states that a monkey hitting keys at random on a typewriter keyboard for an infinite amount of time will almost surely type a given text, such as the complete works of William Shakespeare."

अर्थात एउटा बाँदरलाई अनन्त समय दिने हो भने र एउटा टाइपराइटर दिने हो भने, उसले तेसमा अनियमित किसिमले टाईप गर्दै गयो भने सेक्सपियरको कुनै कृति टाईप गर्न सक्छ।

यस सिद्धान्तलाई हाम्रो देशको संबिधान निर्माण गर्ने कुरा सँग दाँजेर हेरौन, कस्तो होला? यहाँ मैले सभासदहरुलाई बाँदरसँग तुलना गर्न भने खोजेको होइन है। यो त एउटा exampleमात्रै हो। ६००को सन्ख्यामा रहेका बाँदरले अन्धाधुन्द टाईप गर्ने हो भने अनन्त समय सम्ममा संबिधान अवश्य पनि लेखिनेछ। भनेपछी अनेकौ समितिहरु बनाएर किन झन्झट बेहोरीराख्ने। सबैजनालाई एक एकवटा शब्द टाईप गर्न दिए त भईहाल्ने रहेछ। यसलाई mathematical treatment गरेर हे…

के Twitter भीड हो?

नेपालमा इन्टरनेटको बढ्दो प्रयोग संगै सामाजिक संजालमा रमाउनेहरुको संख्या निकै पुगिसकेको छ। केही बर्ष अगाडि Hi5 र तेसपछि Facebook मा अभ्यस्त नेपाली पुस्ता अचेल Twitter मा जम्न थालेका छन्। अभिव्यक्ति स्वतन्त्रता कुण्ठित भएका कतिपय मुलुकमा यिनै सामाजिक संजालले जनताको आवाज विश्वमाझ पुर्याउन ठुलै भूमिका खेलेका छन्। म आफु पनि twitter मा छु धेरै अगाडिदेखि, तर खासै सक्रिय भने होइन। धेरै नेपाली पत्रकारहरुलाई twitter मा follow गरेको हुनाले संबिधानसभाको अन्त्य हुँदाताका भने मैले पनि twitter लाइ यस्तो अवस्थामा समाचार जान्न उपयुक्त ठानें। तर नेपाली twitter प्रयोगकर्ताहरु बढीरुपमा व्यक्तिगत गालीगलौचमा उत्रेको पाएँ। हुन त मलाई twitter एउटा भीड जस्तै लाग्छ। भीडमा राम्रा-नराम्रा सबै खाले मान्छे हुन्छन। भनिन्छ नि भीडको विवेक हुदैन, तेसैले होला सही विचार बोकेका व्यक्तिहरु पनि भीडको मानसिकताबाट निर्देशित भएको देखिन्छ कहिलेकाँही। अनि अर्को कुरा हामी नेपालीहरु अरुले गरेको कामलाइ राम्रो भन्न सक्तैनौ, त्यो हाम्रो सामुहिक चरित्र नै होला सायद। हामी समालोचना होइन बढी आलोचना गर्छौ। अझ गाली गर्छौ नै भनौंन। अनि…

कालो चिया कि दुध भा'को चिया?

तातो खानुहुन्छ कि चिसो? कसैकोमा जाँदा सोधिने सामान्य प्रश्न हो यो। तातो भनेपछि त चिया नै भैहाल्यो, कफीको तेती चलन पनि त छैन नि हाम्रोमा। चिया त खाने तर फेरि Black Tea कि Milk Tea भन्ने प्रश्न शुरु भैहाल्छ। कतै कतै Lemon Tea खाने कि भन्ने प्रस्ताव पनि आइहल्छ। हुन त दुधको भाउ पनि महँगो नै छ हाम्रोमा, तेही भएर पो हो कि सोधिराख्ने। हुन त कालो चिया खानु र दुध हालेको चिया खानुमा पनि सम्पन्नताको अर्थ संग नै त हेर्न नमिल्ला तर आफ्नो दिमागले त तेही सोचिहल्छ। आखिर जे भए पनि दुध किन्न नसक्नेको लागि पनि राम्रो कारण बनेको छ कालो चिया। Health को कारणले गर्दा कालो चिया खाएको भन्यो, राम्रै हो। Gastritis भएर पनि धेरैले दुध चियालाई बन्द गरेको भन्छन, आफु पनि पिडित नै हो तर खै यो तथ्य भने medical science  ले prove गरेको हो कि हल्ला हो त्यो भने थाहा भएन। हुन त नेपालमा gastritis बाट पिडित नहुने कमै होलान, महले त एकचोटी नेपालीहरुलाई नागरिकतानै यहि रोग हेरेर दिए राम्रो भन्थे क्यार। 
त्यसो त गाउँमा बाहेक शहरतिर खाइने चियामा त दुधको काम भनेको चियालाई धमिलो बनाउने मात्र त हो। तर पनि कसैले केहि नसोधेमा मेरो रोजाई…

कार्यशील जिन्दगी बगिरहने नदी हो

कार्यशील जिन्दगी बगिरहने नदी हो
जुन नदीमा बग्दैजाँदा कहिले फोहोर भेटिन्छन जुन नदीमा  बग्दैजाँदा कहिले फूल भेटिन्छन
जुन नदीमा बग्दैजाँदा कहिले भंगालो फाट्दछन् जुन नदीमा बग्दैजाँदा कहिले दोभान भेटिन्छन
पुर्खाहरु भन्ने गर्छन बग्छ यसैले यो नदी हो बग्ने पानी स्वच्छ हुन्छ बग्ने पानी सफा हुन्छ भन्ने कुरा सत्य हो पुर्खाहरु भन्ने गर्छन कार्यशील जिन्दगी बगिरहने नदी हो

सानै छँदादेखि सुनेको बालगीत हो यो। तेतिखेर सायद शब्दमा ध्यान दिइएको थिएन। रामेशको संगीतमा रहेको हो यो गीत, शब्द भने मन्जुलको हुनुपर्छ तर पक्का भने छैन। नभन्दै कार्यशील जिन्दगी बगिरहने नदी नै त हो नि। केहि कार्य गर्ने जोश जाँगर नै त हो हाम्रो जीवनरुपी नदीको बग्नुको कारण। केही नगरिकनै जीवन बिताउन खोज्नु पनि एक प्रकारले रोकिनु त हो, नबगेपछि फोहोर हुनु स्वाभाविक नै त हो। तेसैले जीवनलाइ बग्ने नदीजस्तै बनाऔ र सफा र स्वच्छ बनौ।

म लेख्नेछु एकदिन

पहाडसरि भावहरु उर्लेका बेला गम्दै, खोज्दै, मुछ्दै, साँचोमा राख्दै, इँटाजस्तै शब्द बनाउदैथिएँ, मिलाएर राख्ने कोशिश गर्दैथिएँ ठीक त्यसैबेला तिमीले देख्यौ र तत्काल घोषणा पनि गरिदियौ आहा! कति राम्रो कविता अनि म कवि भएँ
छन्द मिलाउने के कुरा भाव मिलाउने त झन् के कुरा काँचै थिए शब्दहरु खारिनै बाँकी थिए परिपक्वता त झन् आएकै थिएन नजानेरै म कवि भएँ
अचेल! व्यवहारिक, सामाजिक हुनुपर्ने 
केही रहरले केही करले केही कुरा जीवनले सिकाउदैछ केही आफैं पनि सिक्दैछु भावहरु नआउने होइनन नलेखेको पनि होइन लेखिरहन्छु मेटिरहन्छु

गफै त हो

लेख्ने पो के हो खै। सधै शुरु गर्दा यस्तै हुन्छ। बुझ्ने कुरो पो लेख्नु, के के लेख्छन यी लेखकहरु भनाउँदा पनि, यस्तो सोचिन्थ्यो आफु पनि। के नै बुझिएको छ र बुझ्ने कुरो लेख्नलाई त। कति कुरो बुझ्नु, संसार अथाह छ बुझेरै पनि के सकिन्छ र। बुझ्नेले पनि के नै नाप्या छन र। देशको बारेमा कुरो के गर्नु गरिसाध्य भए पो। वास्तै नगरिकन पनि बस्न नसकिने, वास्ता गर्यो भने झनै बस्न नसकिने। कुरा यस्तो छ। नेतालाई कति गाली गर्नु, अरुलाई खै कसलाई पो गालि गर्नु, जानेको काम तेही हो अरुलाई गाली गर्ने। आफुले केहि गर्न सक्या होइन, ठाउमा बसेका तिनै नेता छन तिनैलाई त हो नि गाली गर्ने। धान भाको भए बरु कति बालि हुन्थ्यो होला यो संबिधान त खै आउने पो हो कि होइन। भ्रस्टाचारी नेता जेलमा पर्यो रे, राम्रो समाचार हो रे। खै सबै जनता नै भ्रस्ट भएको ठाउँमा एउटा नेतालाई थुनेर के पो होला र। घुस खाएर चारतल्ले घर ठड्याउने खरदारलाई प्रगति गरेको भन्ने समाजले तेही घुस नखाने एउटा अधिकृतलाई मुर्ख भनेर तक्मा दिन्छ भने। उसैपनि एकवर्षपछि एउटा किताब हातमा लिएर जेलबाट निस्कने त होला। छाप्न खोज्नेको पनि लाइन होला। राम्रा लेखकका किताब छाप्न त उह…

आगो, सपना र जलेको विपना

झर्दैछु तेही ओरालो
जहाँ टेकेर उकालो चढ्न खोजेको थिएँ

पछ्याउदैछु तिनै जुनकिरिहरुलाई
जो आगोका रापमा मरेका थिए कुनैबेला

तर्न खोज्दैछु खोलाहरु
डुंगाहरु पनि त जलिसकेछ्न तेही आगोमा

आशाहरुको खेती गर्न भनेर
पसिना बगाउने प्रयास गर्छु
त्यो आगोले जमिन पनि सुख्खा भइसकेछ

टन्टलापुर घामले पोल्दा
चौतारीमा बस्न खोज्छु
त्यो पनि तेही आगोमा बलेछ

तिर्खा मेटौ भनेर
पानीको मूल खोज्छु
जंगल त झन् डढेलोले नष्ट भएछ

एकान्तले सताएर
आफन्तलाइ भेट्न जान्छु
आगोको राप सहन नसकेर सबै कता कता हराएछन

हिड्दा हिड्दै
आज फेरि काँडाले बिझायो
सबै घोच्ने काँडाहरुलाई सिध्याउछु भनेर
बोकेको आगोले
काँडाको बीउलाई त सिध्याउन सकेको रहेनछ
उल्टो आफ्नै विपना पो जलेर खरानी भइसकेछ

( अप्रमाणित भएका माओवादीको लडाकुहरुको भावनालाइ समेट्ने प्रयास हो यो)