Skip to main content

नेपाल/यातायात

मेरो दैनिकीको एउटा अभिन्न अङग हो नेपाल यातायात। मेरो अफिस आउने जाने साधन हो नेपाल यातायात।कालिमाटीबाट जावलाखेल सम्मको मेरो यात्रा को सुरुवात यसैबाट हुन्छ। यो सस्तो पनि छ, तर मलाई सस्तो भन्दा पनि दुई वटा चेन्ज गर्नु पर्दैन, तेही भएर म यही चढछु । यसको नाम कसैले जानेरै नेपाल यातायात राखेको हुनुपर्छ मलाई लाग्दछ। नेपालभित्र हुने घटना र यस बसको सेरोफेरोमा हुने घटनामा म खासै फरक पाउन्न। १० बजे अफिस पुग्नै पर्‍यो, सबैलाई हतारो छ। हुन त सरकारी काम गर्नेहरु किन टाईममै जान खोज्छन मलाई थाहा छैन, तर मेरो टाईममा जानुमा हाकिम्को ठुलो योग्दान छ भन्नुपर्ला। भनौ म हाकिमको अगाडि देखा पर्नै चाहन्न। मलाई हाकिम तेती मन पर्दैन, मन नै पर्दैन भनौ। तेही भएर १० बज्नु केही अगाडिनै गयो भने त उ पनि आएको हुन्न आनन्द लाग्छ मलाई। बसको प्रसँग थियो, म त बोसको कुरामा पो पुगेछु। मेरो हतारो चाँही त्यो हो भनौन। खैरो रङ्को बस, तेस्को आफ्नै पहिचान छ। जहा केही जान्न तेह्य नेपाल यातायात जान्छ भनेजस्तो। आज बस किन आएन, मान्छे टन्न जम्मा भैसके। कतै तेलको लाइनमा पो छ कि, आज आउला जस्तो छैन। ए आयो पो त टन्नै मान्छे पो छन त जाने कसरी? सबै जना दौडिन्छन। म दौडमा सामेल हुन चाहन्न, तेसैले सधैं उभिनुपर्छ मलाई थाहा छ। आज पनि म उभिए।


'अली भित्र भित्र जानुस् त, खलासी मान्छे थप्दै छ। ल ल एकापट्टी मात्र समातेर उभिनुस् त।' उभिनमा समेत पो गार्हो बनाये त। मान्छे थपिदै छन। 'ये भाई यो भारी हालौ न है', मिल्दैन दिदी यो अफिस ट्याममा त। 'यसो मिलाएर हलिदेउन त भाई', एकजना बुज्रुक बोल्न भ्याउछन। 'कती मिलाउने हो यो भन्दा त। 'छिटो गर न भाई अफिस जान ढिलो भाईसक्यो', अर्को बोल्छ। हतार हुनेले त ट्याक्सी चाडनु पर्थियो नि खलासी बोल्छ। बस अगाडि बढ्छ। अलिकता अगाडि अर्को नेपाल यातायात देखा पर्छ। अब यिनीहरु दुईवटाको प्रतिश्पर्धा हुन थाल्छ र एसो हुँदा कहिले समय भन्दा धेरै अघी पुगिन्छ कि धेरै पछी। कुनै बेला त कुरिराखेका सब यात्रुहरु हेरेको हेर्यै हुन्छन।

म बसमा उभीरहदा म यो सोच्न थाल्छु, यो बस र नेपालमा के नै फरक छ र? बस त नेपाल भईहाल्यो। यसको ड्राइभर राजनैतीक दलका नेताहरु जसले देश चलाऊने जिम्मा लिएका छन। खलासी चै ति दलका कार्यकर्ता। हामी यात्रु चै जनता। जसरी खलासी र ड्राइभर मिलेर यात्रुको सुबिधा बिना यात्रा गराउछन ठीक त्यसरी नै नेताहरु पनि जनतालाई सुबिधा दिने भन्दा पनि आफु कमाउनमै ब्यस्त छन। र जनता पनि उही त हो नि, जे भये पनि तेही बस चढ्नुपर्ने। आफु सचेत नहुने अनी नेतालाई मात्र गाली गर्ने। दुर्घटना भयो भने चै ड्राइभरलाई मात्रै गाली गर्ने। खलासी त खलासी भइगो। ड्राइभरले जे गर्‍यो त्यो ठीक। चाहे त्यो गलत नै किन नहोस्, आखिर उ पनि त पछीको फाईदा हेरेर त लागेको हो नि। एउटै यातायात हो तर यि ड्राइभरहरु किन मरिहत्ते गर्छन् आखिर सबको काम उस्तै त हो नि। समय मिलायर चलाये त नचैदो प्रतिस्पर्धा गर्नै पर्दैन थियो नि। तर नि राजनैतीक दलका नेताहरु कहा मिल्छन र मौका परे दुर्घटना गराउन पनि पछी पर्दैनन। म सोच्दै छु जब सम्म यो नेपाल यातायात सुध्रन्न तब सम्म नेपाल पनि सुध्रन्न। आखिर नेता पनि त तपाईं हामी जस्तै बाट बन्ने न हो। जस्तो हामी उस्तै हाम्रो नेता।

जावलाखेल कोइ छ? छिटो गर्नुस् है। खलासिलाई हतार छ। 'एक छिन है भाई, धेरै भिड छ।' म बल्लतल्ल निक्लन्छु। मेरो अफिसको पियन पनि तेही बसमा रहेछ। सर नमस्कार। उ मलाई सम्बोधन गर्छ। म नमस्कार फर्काउछु। 'सरको मोटरसाईकल छैन?'उसले यसरी सोध्यो मानौ म त केही नभएको मान्छे पो हु कि क्या हो? १० बजिसकेछ, फेरी हाकिमसँग भेट हुने भयो। म दिक्क मान्दै हाजिर गर्न उक्लन्छु।

(यो धेरै अगाडि लेखिएको हो तर यसको सन्दर्भ शायदै पुरानो होला, तेलको लाइन उस्तै होला अझै र उस्तै त होला नेपाल यातायात पनि।)

Popular posts from this blog

देशभक्तिका कुरा

हनुमान र पाण्डवहरु

वानर सेना साथमा लिइ
वनवास बाट फर्केर आए
मर्यादाविहिन रामहरु
शहरमा स्वागत द्वार बनाइ
कुर्दैछन सारा हनुमानहरु

आँखा भएको  धृतराष्ट्र सामु
द्रोपदीको सारी तान्दैछन
बलवान दुर्योधनहरु
निर्लज्ज भै बसेर
हेर्दैछन् सारा पाण्डवहरु

अनन्त बाँदर सिद्धान्त

म आफ्नो पढाईसँग सम्बन्धित केही कुरा खोज्दैथिएँ। अचानक internetको link र hyperlinkबाट एउटा सिद्धान्तमा पुग्दा निकै चासो लाग्यो। Infinite monkey theorem भनिने उक्त सिद्धान्तबारे wikipedia लेख्दछ:

"The infinite monkey theorem states that a monkey hitting keys at random on a typewriter keyboard for an infinite amount of time will almost surely type a given text, such as the complete works of William Shakespeare."

अर्थात एउटा बाँदरलाई अनन्त समय दिने हो भने र एउटा टाइपराइटर दिने हो भने, उसले तेसमा अनियमित किसिमले टाईप गर्दै गयो भने सेक्सपियरको कुनै कृति टाईप गर्न सक्छ।

यस सिद्धान्तलाई हाम्रो देशको संबिधान निर्माण गर्ने कुरा सँग दाँजेर हेरौन, कस्तो होला? यहाँ मैले सभासदहरुलाई बाँदरसँग तुलना गर्न भने खोजेको होइन है। यो त एउटा exampleमात्रै हो। ६००को सन्ख्यामा रहेका बाँदरले अन्धाधुन्द टाईप गर्ने हो भने अनन्त समय सम्ममा संबिधान अवश्य पनि लेखिनेछ। भनेपछी अनेकौ समितिहरु बनाएर किन झन्झट बेहोरीराख्ने। सबैजनालाई एक एकवटा शब्द टाईप गर्न दिए त भईहाल्ने रहेछ। यसलाई mathematical treatment गरेर हे…

के Twitter भीड हो?

नेपालमा इन्टरनेटको बढ्दो प्रयोग संगै सामाजिक संजालमा रमाउनेहरुको संख्या निकै पुगिसकेको छ। केही बर्ष अगाडि Hi5 र तेसपछि Facebook मा अभ्यस्त नेपाली पुस्ता अचेल Twitter मा जम्न थालेका छन्। अभिव्यक्ति स्वतन्त्रता कुण्ठित भएका कतिपय मुलुकमा यिनै सामाजिक संजालले जनताको आवाज विश्वमाझ पुर्याउन ठुलै भूमिका खेलेका छन्। म आफु पनि twitter मा छु धेरै अगाडिदेखि, तर खासै सक्रिय भने होइन। धेरै नेपाली पत्रकारहरुलाई twitter मा follow गरेको हुनाले संबिधानसभाको अन्त्य हुँदाताका भने मैले पनि twitter लाइ यस्तो अवस्थामा समाचार जान्न उपयुक्त ठानें। तर नेपाली twitter प्रयोगकर्ताहरु बढीरुपमा व्यक्तिगत गालीगलौचमा उत्रेको पाएँ। हुन त मलाई twitter एउटा भीड जस्तै लाग्छ। भीडमा राम्रा-नराम्रा सबै खाले मान्छे हुन्छन। भनिन्छ नि भीडको विवेक हुदैन, तेसैले होला सही विचार बोकेका व्यक्तिहरु पनि भीडको मानसिकताबाट निर्देशित भएको देखिन्छ कहिलेकाँही। अनि अर्को कुरा हामी नेपालीहरु अरुले गरेको कामलाइ राम्रो भन्न सक्तैनौ, त्यो हाम्रो सामुहिक चरित्र नै होला सायद। हामी समालोचना होइन बढी आलोचना गर्छौ। अझ गाली गर्छौ नै भनौंन। अनि…

कालो चिया कि दुध भा'को चिया?

तातो खानुहुन्छ कि चिसो? कसैकोमा जाँदा सोधिने सामान्य प्रश्न हो यो। तातो भनेपछि त चिया नै भैहाल्यो, कफीको तेती चलन पनि त छैन नि हाम्रोमा। चिया त खाने तर फेरि Black Tea कि Milk Tea भन्ने प्रश्न शुरु भैहाल्छ। कतै कतै Lemon Tea खाने कि भन्ने प्रस्ताव पनि आइहल्छ। हुन त दुधको भाउ पनि महँगो नै छ हाम्रोमा, तेही भएर पो हो कि सोधिराख्ने। हुन त कालो चिया खानु र दुध हालेको चिया खानुमा पनि सम्पन्नताको अर्थ संग नै त हेर्न नमिल्ला तर आफ्नो दिमागले त तेही सोचिहल्छ। आखिर जे भए पनि दुध किन्न नसक्नेको लागि पनि राम्रो कारण बनेको छ कालो चिया। Health को कारणले गर्दा कालो चिया खाएको भन्यो, राम्रै हो। Gastritis भएर पनि धेरैले दुध चियालाई बन्द गरेको भन्छन, आफु पनि पिडित नै हो तर खै यो तथ्य भने medical science  ले prove गरेको हो कि हल्ला हो त्यो भने थाहा भएन। हुन त नेपालमा gastritis बाट पिडित नहुने कमै होलान, महले त एकचोटी नेपालीहरुलाई नागरिकतानै यहि रोग हेरेर दिए राम्रो भन्थे क्यार। 
त्यसो त गाउँमा बाहेक शहरतिर खाइने चियामा त दुधको काम भनेको चियालाई धमिलो बनाउने मात्र त हो। तर पनि कसैले केहि नसोधेमा मेरो रोजाई…

कार्यशील जिन्दगी बगिरहने नदी हो

कार्यशील जिन्दगी बगिरहने नदी हो
जुन नदीमा बग्दैजाँदा कहिले फोहोर भेटिन्छन जुन नदीमा  बग्दैजाँदा कहिले फूल भेटिन्छन
जुन नदीमा बग्दैजाँदा कहिले भंगालो फाट्दछन् जुन नदीमा बग्दैजाँदा कहिले दोभान भेटिन्छन
पुर्खाहरु भन्ने गर्छन बग्छ यसैले यो नदी हो बग्ने पानी स्वच्छ हुन्छ बग्ने पानी सफा हुन्छ भन्ने कुरा सत्य हो पुर्खाहरु भन्ने गर्छन कार्यशील जिन्दगी बगिरहने नदी हो

सानै छँदादेखि सुनेको बालगीत हो यो। तेतिखेर सायद शब्दमा ध्यान दिइएको थिएन। रामेशको संगीतमा रहेको हो यो गीत, शब्द भने मन्जुलको हुनुपर्छ तर पक्का भने छैन। नभन्दै कार्यशील जिन्दगी बगिरहने नदी नै त हो नि। केहि कार्य गर्ने जोश जाँगर नै त हो हाम्रो जीवनरुपी नदीको बग्नुको कारण। केही नगरिकनै जीवन बिताउन खोज्नु पनि एक प्रकारले रोकिनु त हो, नबगेपछि फोहोर हुनु स्वाभाविक नै त हो। तेसैले जीवनलाइ बग्ने नदीजस्तै बनाऔ र सफा र स्वच्छ बनौ।

म लेख्नेछु एकदिन

पहाडसरि भावहरु उर्लेका बेला गम्दै, खोज्दै, मुछ्दै, साँचोमा राख्दै, इँटाजस्तै शब्द बनाउदैथिएँ, मिलाएर राख्ने कोशिश गर्दैथिएँ ठीक त्यसैबेला तिमीले देख्यौ र तत्काल घोषणा पनि गरिदियौ आहा! कति राम्रो कविता अनि म कवि भएँ
छन्द मिलाउने के कुरा भाव मिलाउने त झन् के कुरा काँचै थिए शब्दहरु खारिनै बाँकी थिए परिपक्वता त झन् आएकै थिएन नजानेरै म कवि भएँ
अचेल! व्यवहारिक, सामाजिक हुनुपर्ने 
केही रहरले केही करले केही कुरा जीवनले सिकाउदैछ केही आफैं पनि सिक्दैछु भावहरु नआउने होइनन नलेखेको पनि होइन लेखिरहन्छु मेटिरहन्छु

गफै त हो

लेख्ने पो के हो खै। सधै शुरु गर्दा यस्तै हुन्छ। बुझ्ने कुरो पो लेख्नु, के के लेख्छन यी लेखकहरु भनाउँदा पनि, यस्तो सोचिन्थ्यो आफु पनि। के नै बुझिएको छ र बुझ्ने कुरो लेख्नलाई त। कति कुरो बुझ्नु, संसार अथाह छ बुझेरै पनि के सकिन्छ र। बुझ्नेले पनि के नै नाप्या छन र। देशको बारेमा कुरो के गर्नु गरिसाध्य भए पो। वास्तै नगरिकन पनि बस्न नसकिने, वास्ता गर्यो भने झनै बस्न नसकिने। कुरा यस्तो छ। नेतालाई कति गाली गर्नु, अरुलाई खै कसलाई पो गालि गर्नु, जानेको काम तेही हो अरुलाई गाली गर्ने। आफुले केहि गर्न सक्या होइन, ठाउमा बसेका तिनै नेता छन तिनैलाई त हो नि गाली गर्ने। धान भाको भए बरु कति बालि हुन्थ्यो होला यो संबिधान त खै आउने पो हो कि होइन। भ्रस्टाचारी नेता जेलमा पर्यो रे, राम्रो समाचार हो रे। खै सबै जनता नै भ्रस्ट भएको ठाउँमा एउटा नेतालाई थुनेर के पो होला र। घुस खाएर चारतल्ले घर ठड्याउने खरदारलाई प्रगति गरेको भन्ने समाजले तेही घुस नखाने एउटा अधिकृतलाई मुर्ख भनेर तक्मा दिन्छ भने। उसैपनि एकवर्षपछि एउटा किताब हातमा लिएर जेलबाट निस्कने त होला। छाप्न खोज्नेको पनि लाइन होला। राम्रा लेखकका किताब छाप्न त उह…

आगो, सपना र जलेको विपना

झर्दैछु तेही ओरालो
जहाँ टेकेर उकालो चढ्न खोजेको थिएँ

पछ्याउदैछु तिनै जुनकिरिहरुलाई
जो आगोका रापमा मरेका थिए कुनैबेला

तर्न खोज्दैछु खोलाहरु
डुंगाहरु पनि त जलिसकेछ्न तेही आगोमा

आशाहरुको खेती गर्न भनेर
पसिना बगाउने प्रयास गर्छु
त्यो आगोले जमिन पनि सुख्खा भइसकेछ

टन्टलापुर घामले पोल्दा
चौतारीमा बस्न खोज्छु
त्यो पनि तेही आगोमा बलेछ

तिर्खा मेटौ भनेर
पानीको मूल खोज्छु
जंगल त झन् डढेलोले नष्ट भएछ

एकान्तले सताएर
आफन्तलाइ भेट्न जान्छु
आगोको राप सहन नसकेर सबै कता कता हराएछन

हिड्दा हिड्दै
आज फेरि काँडाले बिझायो
सबै घोच्ने काँडाहरुलाई सिध्याउछु भनेर
बोकेको आगोले
काँडाको बीउलाई त सिध्याउन सकेको रहेनछ
उल्टो आफ्नै विपना पो जलेर खरानी भइसकेछ

( अप्रमाणित भएका माओवादीको लडाकुहरुको भावनालाइ समेट्ने प्रयास हो यो)