Skip to main content

Posts

छापहरु

हिउँ परिरह्यो
शहर सेतै भयो

तेही सेताम्मै शहरको कुनै एक गल्लीमा
जिम्मेवारी बोकेका शरीरमा
लुगाका थप भारी बोकेर
म हिड्दैछु
मेरा ४० नम्बरमा जुत्ताहरु
छाप छोडिरहेछन् हिउँमा

केही पाइला अगाडि बढ्छु
यसो पछाडि फर्केर हेर्छु
छैनन ती छापहरु

जति जोड बल गरेपनि
गार्हो रै'छ छाप बनाउन

उस्तै गार्हो रै'छ छाप मेटाउन पनि
Recent posts

म लेख्नेछु एकदिन

पहाडसरि भावहरु उर्लेका बेला गम्दै, खोज्दै, मुछ्दै, साँचोमा राख्दै, इँटाजस्तै शब्द बनाउदैथिएँ, मिलाएर राख्ने कोशिश गर्दैथिएँ ठीक त्यसैबेला तिमीले देख्यौ र तत्काल घोषणा पनि गरिदियौ आहा! कति राम्रो कविता अनि म कवि भएँ
छन्द मिलाउने के कुरा भाव मिलाउने त झन् के कुरा काँचै थिए शब्दहरु खारिनै बाँकी थिए परिपक्वता त झन् आएकै थिएन नजानेरै म कवि भएँ
अचेल! व्यवहारिक, सामाजिक हुनुपर्ने 
केही रहरले केही करले केही कुरा जीवनले सिकाउदैछ केही आफैं पनि सिक्दैछु भावहरु नआउने होइनन नलेखेको पनि होइन लेखिरहन्छु मेटिरहन्छु

देशभक्तिका कुरा

यो हल्लाको परिधिभित्र मेरो आवाजको महत्व छैन

मलाइ मनपर्ने गीतहरुको सुचीमा पर्ने एउटा गीतयोपनि हो‌‌। पहिले शब्दहरु ध्यान दिएर कमै सुनिने  गरिन्थ्यो होला, तैपनि मन पर्थ्यो, अहिले भने शब्दको अर्थ अलि-अलि बुझिने भएकोले अझै पनि मन परेको होला। हुन त हाम्रोमा खूशी सुखका गीतहरु कम छन्, सायदै मान्छेले सधैँ दु:ख पाइराखेकोले पनि हो कि। जे होस्, तेतिखेर सुन्दाखेरीको याद आयो। क्यासेट चक्कामा सुनिथ्यो गीतहरु, A र B दुइ साइड हुन्थ्यो। अब त त्यो पनि कहानी पो हुने बेला भो त। तेही क्यासेट चक्का पनि किन्न महँगो हुन्थ्यो, गरिन्थ्यो के भने आफुलाई मन परेका ८-१० गीतहरु लिस्ट बनायो, खाली क्यासेट किन्यो अनि भर्यो एउटा गीतलाई २-३रुपिया तिरेर।यो गीतको कुरा गर्दा यो प्रसङ्ग पनि किन आयो भन्दा यो भने पुरै क्यासेटनै ५०रुपिया तिरेर किनिएको थियो, कतैबाट पैसा पाएकोअवसर थियो, खैर तेतातिर नजाउँ अहिले। दीपक खरेलको गाएको यो गीतमा शब्द सायद नीर शाहको हो, संगीत भने शम्भुजीत बाँस्कोटाको। गीत कुन प्रसङ्गमा लेखिएको हो थाहा भएन तर आजको उपभोक्तावादी समाजमा एउटा मान्छेको आवाजको के नै महत्व हुँदो हो र, तैपनि बोल्न/लेख्न छोडिएको छैन। हो,यो हल्लाको परिधिभित्र मेरो आवाजको महत्व…

गुरिल्ला ट्रेकको सम्बन्धमा

हालै केही समय पहिले एनेकपा(माओवादी)का अध्यक्ष प्रचण्डले गुरिल्ला ट्रेकको उद्घाटन गरेका छन्। कसैले यसको विरोध गरिरहेका छन् भने कसैले भने समर्थन। विरोध गर्नेहरुको अनुसार यो माओवादीले आफ्नो हिंसात्मक जनयुद्धलाई Justify र Glorify गर्नका लागि गरेका भनेका छन्।हुनत माओवादीले भन्ने गरेको यो जनयुद्ध सत्तामा जाने छोटो बाटो थियो वाजनताले गरेको वास्तविक विद्रोह थियो भन्ने कुरामै वहस गर्न सकिएला। तर जनताले चुनावमा सबैभन्दा बढी मत दिएर तेसलाई एक किसिमले अनुमोदन भने गरेका हुन्। यद्धपि त्यो चुनावको परिणाममानै माओवादीसंग भएको हतियारको डर-त्रासले कतिको योगदान गर्यो भन्ने कुरा अलग छ।कसैले तेसको पनि मुल्यांकन गरेका होलान। जे-जस्तो भएता पनि यो युद्धले नेपाली जनतामा राजनीतिक चेतना भने अवश्य पनि बढाएको हो र देशलाई गणतन्त्र भने बनाएको हो। तर तेसले सामान्य मानिसको जीवनमा कतिको प्रभाव पर्यो तेसको मुल्यांकन भने विस्तारै हुँदैजाला।
हाम्रो धेरैजसो कुरामा विरोध गर्ने चरित्रनै जस्तो भैसक्यो। हुन त राजनीतिक दलले कहिले पनि गतिला काम नगरेकोले पनि तेस्तो अवस्था सिर्जना भएको होला केहि हदसम्म त। हालसालै पुराना नेता रामराज…

के Twitter भीड हो?

नेपालमा इन्टरनेटको बढ्दो प्रयोग संगै सामाजिक संजालमा रमाउनेहरुको संख्या निकै पुगिसकेको छ। केही बर्ष अगाडि Hi5 र तेसपछि Facebook मा अभ्यस्त नेपाली पुस्ता अचेल Twitter मा जम्न थालेका छन्। अभिव्यक्ति स्वतन्त्रता कुण्ठित भएका कतिपय मुलुकमा यिनै सामाजिक संजालले जनताको आवाज विश्वमाझ पुर्याउन ठुलै भूमिका खेलेका छन्। म आफु पनि twitter मा छु धेरै अगाडिदेखि, तर खासै सक्रिय भने होइन। धेरै नेपाली पत्रकारहरुलाई twitter मा follow गरेको हुनाले संबिधानसभाको अन्त्य हुँदाताका भने मैले पनि twitter लाइ यस्तो अवस्थामा समाचार जान्न उपयुक्त ठानें। तर नेपाली twitter प्रयोगकर्ताहरु बढीरुपमा व्यक्तिगत गालीगलौचमा उत्रेको पाएँ। हुन त मलाई twitter एउटा भीड जस्तै लाग्छ। भीडमा राम्रा-नराम्रा सबै खाले मान्छे हुन्छन। भनिन्छ नि भीडको विवेक हुदैन, तेसैले होला सही विचार बोकेका व्यक्तिहरु पनि भीडको मानसिकताबाट निर्देशित भएको देखिन्छ कहिलेकाँही। अनि अर्को कुरा हामी नेपालीहरु अरुले गरेको कामलाइ राम्रो भन्न सक्तैनौ, त्यो हाम्रो सामुहिक चरित्र नै होला सायद। हामी समालोचना होइन बढी आलोचना गर्छौ। अझ गाली गर्छौ नै भनौंन। अनि…

फेरि संबिधानकै कुरा

झन्डै चार बर्ष अगाडि संबिधानको बिषयको लेखेको यो लेख अझै पनि सान्दर्भिक देखिन्छ। तर आज भने अलि फरक बिषयमा लेख्दैछु।

थेसिसको काम गर्नुपर्नेछ, deadline आउदैछ नजिकै, तर नेपालको समाचारले पनि चिन्तित गराउदैछ । संबिधानसभाबाट संबिधान बनाउने कुरा उखान जस्तै हुन पुगिसक्यो। सारा नेपाल विभाजित छ । सबैलाई राज्य चाहिएको छ। जातीय राज्य नभैकन कुनै पनि जातिको विकास हुदैन भन्ने निस्कर्षमा मान्छेहरु पुगिसके। देशमा प्रादेशिक व्यवस्था हुने भन्नेमा त सबै पार्टीहरु सहमत देखिन्छन, तर नाममा भएको झगडा बढ्दो छ।  नेता त राजनीति गर्नेहरु हुन्, यिनीहरु त आफ्नो स्वार्थको लागि जे पनि गर्छन (त्यो पनि नेपालका बिशेष), तर सिंगो समाजनै विभाजित भएको देखेर पो अचम्म लाग्छ। अचम्म मात्र होइन डर पनि लाग्छ घरि घरि त। नेपाल त फर्कनु नै छ, ढिलो या चाँडो, त्यो ठ्याक्कै त थाहा छैन। तर यस्तै घटनाहरुले सोच्न बाध्य बनाउछन। Facebook मा साथीहरुको status पढ्दा झन् छक्क पर्छु। दलित, हेपिएको र पिछडिएको वर्गको जीवनस्तर सुधार्नेमा बढी प्रयास हुनुपर्नेमा बहस जातीयताको बिषयमा सरेकोछ। हो, इतिहासमा कुनै जाति बिशेषको भाषा, संस्कृति पछाडि परेकै हो …